สภาพการเปลี่ยนแปลงของโลกในศตวรรษที่ 21 และความก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดดของเทคโนโลยีดิจิทัล โดยเฉพาะเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ได้ส่งผลกระทบโดยตรงต่อรูปแบบการจัดการศึกษา ซึ่งทิศทางการพัฒนาการศึกษาตามแผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560 – 2579 มุ่งเน้นการยกระดับคุณภาพการศึกษา เพื่อสร้างสมรรถนะผู้เรียนให้สอดคล้องกับทักษะแห่งอนาคต อย่างไรก็ตาม ปัจจัยที่สำคัญที่สุดเพื่อให้บรรลุเป้าหมายดังกล่าวได้ คือ "ครูผู้สอน" ต้องปรับเปลี่ยนบทบาทจากผู้ถ่ายทอดความรู้สู่การเป็นผู้อำนวยความสะดวกและผู้ออกแบบการเรียนรู้ที่สามารถนำเทคโนโลยีดิจิทัลมาบูรณาการในชั้นเรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ความสามารถในการประยุกต์ใช้ และ "สร้างสรรค์นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ดิจิทัล" เพื่อกระตุ้นให้ผู้เรียนเกิดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) และสามารถเข้าถึงองค์ความรู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ (สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา, 2560; UNESCO, 2021)  

             ปัญหาสำคัญที่พบในระดับสถานศึกษาระดับมัธยมศึกษา คือ "ข้อจำกัดด้านสมรรถนะของครูผู้สอน" ในการบูรณาการเทคโนโลยีและนวัตกรรมเข้าสู่กระบวนการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) ครูผู้สอนจำนวนมากยังขาดความรู้ ความเข้าใจ และความมั่นใจในการเลือกใช้แพลตฟอร์มหรือเครื่องมือปัญญาประดิษฐ์ (AI) ที่เหมาะสม เพื่อนำมาออกแบบกิจกรรม สร้างสื่อการสอนหรือประเมินผลผู้เรียน นอกจากนี้ ด้วยภาระงานที่หลากหลายทำให้ครูขาดพื้นที่และเวลาในการรวมกลุ่มเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) เพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์อย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้การนำเทคโนโลยีมาใช้ในชั้นเรียนมักเกิดขึ้นเพียงผิวเผิน หรือใช้เพียงเพื่อนำเสนอเนื้อหา มากกว่าที่จะใช้เป็นเครื่องมือกระตุ้นให้ผู้เรียนเกิดการสร้างองค์ความรู้ด้วยตนเอง (สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย, 2565; OECD, 2020)

            จากข้อจำกัดดังกล่าว สะท้อนให้เห็นการนิเทศการศึกษาเป็นกลไกสำคัญที่จะช่วยขับเคลื่อนและส่งเสริมการทำงานของครู

ผู้สอน จึงควรมีความจำเป็นที่ต้องมีการปรับปรุง "ระบบการสนับสนุนและกระบวนการนิเทศการศึกษา" เนื่องจากรูปแบบการนิเทศเดิมประสบปัญหาการขาดความต่อเนื่องและขาดการมีส่วนร่วม ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงมีความมุ่งมั่นที่จะ "พัฒนารูปแบบการนิเทศแบบ PIDAR" ซึ่งเป็นกระบวนการนิเทศแบบกัลยาณมิตรที่บูรณาการขั้นตอนการวางแผน (Planning) การให้ความรู้ (Informing)  การลงมือปฏิบัติ (Doing) การประเมินผล (Assessing) และการสะท้อนผล (Reflecting) มาใช้เป็นยุทธศาสตร์หลักในการแก้ปัญหา โดยเชื่อมั่นว่ากระบวนการนิเทศเชิงรุกที่เป็นระบบและเน้นการเป็นพี่เลี้ยง (Coaching & Mentoring) ช่วยลดช่องว่างทางความรู้ เสริมสร้างสมรรถนะและความมั่นใจให้กับครูผู้สอน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพัทลุง ให้สามารถสร้างสรรค์นวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ดิจิทัลสู่ความเป็นเลิศ  ส่งผลลัพธ์โดยตรงต่อการยกระดับคุณภาพการจัดการศึกษาและผู้เรียนได้อย่างเป็นรูปธรรม (กระทรวงศึกษาธิการ, 2566)